سفر حجمی در خط زمان

شيداگونه رقص انگشتانم بر صفحه کليد خاکستری

 
ساعت ۱۱:۳٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٦ دی ۱۳۸۳ 

     می دونی فکر کنم اينبار ديگه تنها راه ديدن تو و جلب کردن توجه ات که يادت بياد دوستی مثل منم داشتی اينه که کسی بميره!  آره، اونوقت حتماً برای عرض تسليت و همدردی صميمانه به يه دوست قديمی...

     می دونی ترسم از اينه که خودم بميرم! اونوقت بد ضايع می شم نه؟!!

     شايدم تو خيلی ضايع شی هان!!!؟!!؟!!!