سفر حجمی در خط زمان

شيداگونه رقص انگشتانم بر صفحه کليد خاکستری

 
ساعت ۱:٤٧ ‎ق.ظ روز جمعه ٤ دی ۱۳۸۳ 

ببار ای بارون ببار...     بر کوه و دشت وهامون ببار...

    به سرخی لبای سرخ يار...      بهر ليلی چو مجنون ببار...

                                                            ای بارون...

ببار ای بارون ببار...      با دلم گريه کن خون ببار...

   در شبای تيره جون زلف يار...   به ياد عاشقای اين ديار...

                                                             ای بارون...

...   ای بارون...    ای بارون...   

              ماهو دادن به شبهای تار ای بارون...

                                  بر کوه و دشت و هامون...

   ببار ای بارون...

   می دونم، ديگه دير شده، دير شده برای آرزوی باريدن بارون، که انقدر بباره که تمام رنگیِ پاييز رو تازه کنه و با زلال خودش پاک کنه هرچی سياهيه...  الان آرزوی باريدن برف بيشتر امکان برآورده شدن داره تا بارون...   برفی که بباره... انقدر بباره که تمام رنگیِ پاييزو با سفيدیِ صريح و يکدست خودش بپوشونه، انقدر بباره که ديگه تنه لخت و بی برگ درختا معلوم نباشن... و بهار که اومد بشه از نو روی اين سفيدی رنگ پاشيد...