سفر حجمی در خط زمان

شيداگونه رقص انگشتانم بر صفحه کليد خاکستری

 
ساعت ۱٢:٤٦ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٢ آذر ۱۳۸۳ 

رستنی ها کم نيست      من و تو کم بوديم

خشک و پژمرده و          تا روی زمين خم بوديم

گفتنی ها کم نيست      من و تو کم گفتيم

مثل هذيان دم مرگ     از آغاز   چنين درهم و برهم گفتيم

ديدنی ها کم نيست      من و تو کم ديديم

بی سبب از پاييز         جای ميلاد اقاقی ها را    پرسيديم

چيدنی ها کم نيست       من و تو کم چيديم

وقت گل دادن عشق      روی دار قالی

بی سبب    حتی پرتاب گل سرخی را     ترسيديم

خواندنی ها کم نيست     من و تو کم خوانديم

من و تو ساده ترين شکل سرودن را     در معبر باد با دهانی باز وامانديم

من و تو کم بوديم

من و تو اما در ميدان ها    اينک اندازه ما می خوانيم

ما به اندازه ما می بينيم      ما به اندازه ما می چينيم

ما به اندازه ما می گوييم     ما به اندازه ما می روييم

من و تو کم نه که بايد      شب بی رحم و گل مريم و     بيداری شبنم باشيم

من و تو خم نه              درهم نه و  کم هم نه            که بايد با هم باشيم

من و تو حق داريم          در شب اين جنبش              نبض آدم باشيم

من و تو حق داريم          که به اندازه ما هم شده          با هم باشيم

گفتنی ها کم نيست...