سفر حجمی در خط زمان

شيداگونه رقص انگشتانم بر صفحه کليد خاکستری

بابا لنگ دراز اثر جين وبستر
ساعت ۱٠:٠٧ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٤ تیر ۱۳۸۳ 

   بابا، من رمز خوشبختی واقعی را کشف کرده ام؛

   بايد برای حال زندگی کرد. نبايد بخاطر گذشته ها افسوس خورد و نبايد چشم به راه آينده ماند، بلکه بايد از همين لحظاتی که در اختيار داريم حداکثر استفاده را ببريم؛

   بيشتر مردم زندگی نمی کنند بلکه فقط به سرعت می دوند. آنها سعی می کنند به هدفی دست يابند که در افقی دوردست قرار گرفته است و در گرماگرم تلاش خود به قدری هيجانزده و خسته می شوند که تمات مناظر زيبای محيط آرامی که از آن عبور می کنند از نظرشان دور می ماند و بعد وقتی به خود می آيند که پير و فرسوده شده اند و در آن زمان ديگر رسيدن يا نرسيدن به هدف برای آدم فرق نمی کند.